کلینیک تخصصی لگن و مفصل ران

خیر. درد کشاله ران می‌تواند با مفصل ران مرتبط باشد، اما درد کنار لگن، باسن یا ران ممکن است از تاندون‌ها، بورس‌ها، کمر، مفصل ساکروایلیاک یا عصب ناشی شود. محل درد فقط یک سرنخ است. پزشک دامنه چرخش ران، قدرت، راه‌رفتن و پاسخ درد به حرکت کمر و لگن را بررسی می‌کند. گاهی چند منبع هم‌زمان وجود دارند و درمان باید اولویت‌بندی شود. درد شکمی یا لگنی داخلی نیز ممکن است به این ناحیه احساس شود؛ بنابراین علائمی مانند تب، مشکل ادرار، درد شکم یا خون‌ریزی غیرعادی باید جداگانه و سریع‌تر ارزیابی شوند.

آرتروز ران معمولاً با درد کشاله ران یا جلوی ران، خشکی پس از بی‌حرکتی، کاهش چرخش مفصل و دشواری در پوشیدن کفش، راه‌رفتن یا بالا رفتن از پله همراه است. درد ممکن است به زانو نیز احساس شود. شدت علائم همیشه با عکس برابر نیست؛ بعضی افراد تغییرات تصویری دارند اما محدودیت کمی احساس می‌کنند. تشخیص با ترکیب شرح حال، معاینه و در صورت نیاز عکس ایستاده انجام می‌شود. درد ناگهانی شدید، ناتوانی تحمل وزن، تب یا سابقه ضربه با آرتروز ساده توضیح داده نمی‌شود و نیاز به بررسی زودتر برای شکستگی، عفونت یا علت دیگر دارد.

انتخاب تصویر به سن، محل درد، نحوه شروع و یافته معاینه بستگی دارد. در شک به آرتروز، عکس ساده ایستاده اغلب نقطه شروع مناسبی است؛ MRI برای همه دردها لازم نیست و بیشتر در سؤال‌های مشخص بافت نرم، آسیب یا یافته مبهم کاربرد دارد. پس از زمین‌خوردن یا در فردی با خطر پوکی استخوان، ناتوانی تحمل وزن ممکن است به بررسی فوری شکستگی نیاز داشته باشد، حتی اگر ظاهر مفصل طبیعی باشد. تصویر باید تصمیم درمان را تغییر دهد. تکرار MRI فقط به‌دلیل ادامه درد، بدون مرور معاینه و تصویر قبلی، همیشه اطلاعات مفیدتری ایجاد نمی‌کند.

تزریق در بعضی افراد و پس از مشخص‌شدن منبع درد قابل بررسی است. تزریق داخل مفصل با تزریق اطراف تاندون یا بورس متفاوت است و هدف، ماده و خطرهای هرکدام باید روشن باشند. اثر معمولاً تضمینی یا دائمی نیست و تزریق جای تمرین، مدیریت بار یا درمان علت زمینه‌ای را نمی‌گیرد. اگر درد از کمر یا عصب ناشی شود، تزریق مفصل احتمالاً مشکل اصلی را هدف نمی‌گیرد. دیابت، عفونت، داروهای رقیق‌کننده خون و برنامه جراحی احتمالی بر تصمیم اثر دارند. تکرار تزریق بدون سود عملکردی مشخص باید متوقف و تشخیص بازبینی شود.

تمرین می‌تواند قدرت عضلات اطراف ران و تنه، دامنه حرکت، تعادل و تحمل راه‌رفتن را بهبود دهد. برنامه باید با منبع درد و شدت آرتروز یا درگیری تاندون هماهنگ باشد و یک نسخه ثابت برای همه مناسب نیست. تنظیم موقت مسافت، پله یا خوابیدن روی پهلو ممکن است علامت را کنترل کند، اما بی‌حرکتی طولانی ضعف را بیشتر می‌کند. پیشرفت باید با فعالیت‌هایی مانند پوشیدن کفش، برخاستن از صندلی و راه‌رفتن سنجیده شود. اگر تمرین باعث درد شدید پایدار، ناتوانی تحمل وزن یا علامت عصبی جدید شد، مقدار بار و تشخیص باید دوباره بررسی شوند.

تعویض مفصل معمولاً در آرتروز پیشرفته‌ای بررسی می‌شود که درد و محدودیت قابل‌توجه ایجاد کرده و درمان‌های غیرجراحی مناسب، مانند آموزش، تمرین و داروهای قابل‌استفاده، سود کافی نداشته‌اند. عکس به‌تنهایی دلیل جراحی نیست. توان راه‌رفتن، خواب، استقلال روزانه، بیماری‌های زمینه‌ای و انتظار فرد در تصمیم نقش دارند. ارجاع جراحی به معنی قطعی‌شدن عمل نیست؛ جراح مزایا، خطرها و آمادگی لازم را توضیح می‌دهد. تکرار تزریق فقط برای عقب‌انداختن ارزیابی جراحی، وقتی عملکرد به‌شدت محدود شده، ممکن است منطقی نباشد و باید با بیمار شفاف بررسی شود.

ناتوانی ناگهانی در تحمل وزن پس از زمین‌خوردن یا ضربه، به‌خصوص در سالمندان یا افراد مبتلا به پوکی استخوان، می‌تواند نشانه شکستگی باشد. کوتاه‌شدن یا چرخش غیرعادی پا نیز اورژانسی است. تب، مفصل بسیار دردناک و محدود، قرمزی یا بدحالی ممکن است عفونت را مطرح کند. درد همراه ضعف یا بی‌حسی پیشرونده، بی‌اختیاری یا بی‌حسی ناحیه زینی می‌تواند از ستون فقرات باشد و نیاز به بررسی فوری دارد. درد شبانه همراه کاهش وزن غیرقابل توضیح یا سابقه سرطان نیز نباید با خوددرمانی یا ادامه تمرین به تعویق بیفتد.