کلینیک تخصصی فیزیوتراپی

فیزیوتراپیست درباره تشخیص پزشکی، زمان شروع علائم، فعالیت‌های دشوار، جراحی یا آسیب قبلی و هدف شما سؤال می‌کند. سپس دامنه حرکت، قدرت، تعادل، الگوی راه‌رفتن یا حرکت‌های مرتبط با مشکل را ارزیابی می‌کند. هدف تعیین یک نقطه شروع ایمن و چند معیار قابل‌اندازه‌گیری است؛ برای نمونه توان بالا رفتن از پله، نشستن، بلندکردن دست یا مدت راه‌رفتن. برنامه فقط براساس محل درد نوشته نمی‌شود. تصاویر، فهرست داروها و لباس راحت همراه داشته باشید. اگر ضعف تازه، تب، تورم سریع یا درد غیرعادی دارید، پیش از شروع تمرین باید ضرورت ارزیابی پزشکی بررسی شود.

تعداد جلسات به تشخیص، مدت مشکل، شدت محدودیت، هدف فرد و میزان توانایی انجام تمرین در خانه بستگی دارد. بعضی افراد با آموزش و چند بازبینی پیشرفت می‌کنند و برخی پس از جراحی یا آسیب پیچیده به نظارت بیشتری نیاز دارند. بهتر است یک نقطه بازبینی تعیین شود و دامنه، قدرت و فعالیت هدف با وضعیت جلسه اول مقایسه گردد. خرید یا ادامه یک بسته ثابت بدون سنجش نتیجه معیار مناسبی نیست. وقتی فرد تمرین‌ها را مستقل و ایمن انجام می‌دهد و عملکرد رو به بهبود است، فاصله جلسات می‌تواند بیشتر شود؛ نبود پیشرفت نیازمند اصلاح برنامه یا ارجاع است.

هدف فیزیوتراپی ایجاد درد شدید نیست. بعضی حرکات ممکن است ناراحتی خفیف و کوتاه‌مدت ایجاد کنند، به‌ویژه هنگام بازگرداندن دامنه یا افزایش بار، اما این واکنش باید از قبل توضیح داده و قابل‌کنترل باشد. دردی که ساعت‌ها یا روزها به‌وضوح بدتر می‌ماند، تورم قابل‌توجه، ضعف، بی‌حسی تازه یا کاهش عملکرد نشان می‌دهد مقدار یا نوع تمرین باید بازبینی شود. شدت بیشتر همیشه به معنی اثر بهتر نیست. درمانگر باید معیار توقف و نحوه تنظیم حرکت را آموزش دهد تا فرد میان ناراحتی قابل‌انتظار و علامت هشدار تفاوت بگذارد.

تغییر قدرت، دامنه حرکت و تحمل فعالیت فقط در زمان کوتاه حضور در کلینیک رخ نمی‌دهد. تمرین خانگی کمک می‌کند بدن با تکرار مناسب سازگار شود و فرد مهارت مدیریت مشکل را خارج از جلسه به دست آورد. برنامه باید کوتاه، روشن و متناسب با زمان و امکانات فرد باشد. تعداد، شدت و معیار پیشرفت هر حرکت باید توضیح داده شود؛ فهرست طولانی و غیرقابل اجرا معمولاً پایبندی را کم می‌کند. اگر تمرین باعث تشدید پایدار یا علامت تازه شد، آن را خودسرانه سنگین‌تر نکنید. نحوه انجام و مقدار بار در جلسه بعد یا با تماس زودتر اصلاح می‌شود.

گرما، سرما، تحریک الکتریکی، درمان دستی یا تکنیک‌های بافت نرم ممکن است برای کاهش کوتاه‌مدت علامت و آماده‌کردن فرد برای حرکت استفاده شوند. فایده آن‌ها به تشخیص، هدف و پاسخ بیمار بستگی دارد. این روش‌ها معمولاً جای آموزش، تمرین فعال و مدیریت بار را نمی‌گیرند. تعداد بیشتر دستگاه یا احساس قوی‌تر حین درمان به‌تنهایی نشانه کیفیت یا نتیجه بهتر نیست. درمانگر باید توضیح دهد هر روش برای چه هدفی انتخاب شده و چگونه پیشرفت سنجیده می‌شود. اگر فقط روش‌های غیرفعال تکرار می‌شوند و عملکرد تغییر نمی‌کند، برنامه نیاز به بازبینی دارد.

زمان شروع و نوع تمرین به جراحی، وضعیت ترمیم بافت، دستور جراح و شرایط فرد بستگی دارد. بعضی حرکت‌ها باید زود آغاز شوند و برخی فشارها تا زمان مشخص محدود بمانند؛ نسخه یکسان برای همه عمل‌ها ایمن نیست. فیزیوتراپیست تورم، زخم، دامنه، قدرت و عملکرد را بررسی می‌کند و برنامه را با مراحل ترمیم هماهنگ می‌سازد. هدف‌ها از کنترل اولیه و حرکت ایمن تا بازگشت به کار یا ورزش پیشرفت می‌کنند. تب، ترشح زخم، قرمزی رو به گسترش، درد غیرعادی ساق، تنگی نفس یا افت ناگهانی عملکرد نیاز به تماس فوری با تیم جراحی دارد.

ضعف یا بی‌حسی تازه، درد شدید غیرمعمول، تورم سریع، قفل‌شدن پس از آسیب، سرگیجه شدید، درد قفسه سینه یا تنگی نفس نیازمند توقف تمرین و ارزیابی مناسب است. بعضی از این علائم اورژانسی‌اند. اگر علامت خفیف اما پایدار پس از هر جلسه بیشتر می‌شود یا عملکرد در بازه توافق‌شده بهتر نشده، برنامه باید بازبینی شود. ادامه دادن با همان شدت همیشه راه‌حل نیست. فیزیوتراپیست ممکن است مقدار بار را کم کند، تکنیک را اصلاح کند یا برای ارزیابی پزشکی ارجاع دهد. معیار توقف و راه تماس باید از جلسه نخست برای بیمار روشن باشد.